Deniz Canavarlı Depresyon Çikolatası

 Neden depresyonda değilim düşüncesiyle üzülüp depresyona girme çabalarımdan bir hafta sonra burdayım ayaktayım, yıkılmadım. İlk üç gün mantıklıymış gibi gelmişti. Herkes depresyonda ve üzgünken ben neden depresyona giremiyorum, neden her şeye gülüyorum, Polyana mıyım neyim diye düşünmüştüm ve artık üzülmem gerektiğine karar vermiştim. Ama dördüncü gün çok boktan bi fikir olduğuna karar verdim çünkü dünyadan kopmuş, sabah akşam durmadan yemek yiyen, saniyede beş trip atan, doksan kilo ve dünyadan koptuğu için oturup soru çözen bi insan olmak fazla mantıksızlık içeriyo. Bi kere ben akıllı bile değilim ama bu hafta dışardan bakan ve benimle iki güncük bile geçirmemiş kişiler beni akıllı sanmış sanırım. Özellikle de sınıfa yeni gelen çıcık. Bana soru çözdürmeye çalıştı. Bende " Ben ne biliyim ya, her  depresyona girdiği için teneffüslerde sıkıntıdan soru çözen insana  ödev yaptırmaya çalışıcaksan daha çok işin var piç!" diyerek konuyu özetliyim dedim. Sanırım artık beni küfürbaz ve saçma bi insan sanıyo. Hiç olmaması gereken şeyler. Sanki ben küfürbaz ve saçma bi insanmışım gibi, sanki her gün sınıfta " Günaydın küçük orospular, küçük piçler. Hepinize benden bi orta parmak" diye bağırarak orta parmak ypıyomuşum gibi  yanlış bi şekilde görününce artık bırakıyım bu işleri dedim. Zaten o günkü bininci  çikolatamı almak için bakkala gittiğimde arabanın içinden " Noldu yarrrak mı arıyon lan, bende var isterseen.." gibi bi şeyler söyleyip bağıran çocuklara - başka bi şeyler de söyledi ama çok hızlı gidiyodu duyamadım- gülmek zorunda kalmıştım. Yol boyunca gülmüştüm. Depresyonda olanlar gülmez diye düşündüğüm için gidiyim bozuyim deprosyonu nolcak kiğ dedim ve depresyonumu bozdum. Aldığım çikolatayı yedikten sonra bozdum ama. Yazık olur diye şey ettim. Zaten pazartesi de değildi ben depresyona girerken. Pazartesi depresyona girilir bi kere.

 Depresyonu bozduktan tam bi saat dokuz dakika sonra - ki doğru olması kesin bişi, 17.17 yi uzun süre bekledikten sonra beklediğim şeyi unutmuş ve 17.25'de fark etmiştim. Neden bekledim hiç bilmiyorum- eve saçma sapan tanımadığım birileri geldi. Bende gidiyim bari de geziyim azcık dedim ama küçük bi çocuk benimle oyun oynamak istedi - oynamazsam dövcekmiş gibi bakıyodu, zaten istese dövebilecek bi kuvvette- Bende oyniim azıcık dedim. bana bi oyuncak gösterdi ve " Bu napabiliyoooğ kiğğ" dedi. Bende ona deniz canavarı olduğunu söyledim. " o zaman denize gidiyoruuz çünqüüüğ deniz canavarı denizde olurr" dedi. Ona deniz canavarı olduğunun denizde yaşaması gerektiği anlamına gelmediğini, trafik canavarı diye bi şey olduğunu ama onların trafikte yaşamadığını ve bu durumda deniz canavarı denilen bu yaratığın denizde yaşamak zorunda olmadığını fazla karışık bi şekilde anlattım ve bunun üzerine uzun bi sessizlik oldu. Bende fırsat bilip evden dışarı kaçtım. Ortalama iki saat sonra geldiğimde çıcık aynı yerde aynı oyuncağı elinde tutup oturuyodu. Bana bu konuda düşündüğünü ve sanırım bu güne kadar böyle bi cahillik ettiği için birazcık ağlayacağını söyledi. Sanırım evde azcık depresyona giricekmiş. Depresyona pazartesi girileceğini, yoksa uzun süreli işe yaramadığını söyledim ama dinlemedi. Uzun süren bi depresyona girme bilgisi verdim ve görevimi yerine getirdiğimi düşündükten sonra evden çıktım, evin anahtarına bastım ve evi patlattım. Ama böyle hani arkama filan bakmadan. Havalı çıkış yani..

Not : Naber ?

Nazlı