PIRATATA

En son geçen ay yayın girmişim. Hayatımın en ekşınsız zamanlarını yaşıyorum sanırım şu sıralar. Bu sebeple anlatacak pek bir şey yok hayatımdan. Lakin ben yayın oluşturmak için anlatacak bir şeye değil, puding ve klavyeye ihtiyacın olduğunu düşünenlerdenim. Aslında bu konuda sadece tek de olabilirim. Ve her zamanki gibi yanlış düşünüyor da olabilirim. Zaten az önce pudingin yazı yazarken dikkatimi dağıttığını fark ettim.

Bu gün okula gitmedim. Dün e-okula girdim bir baktım sadece dört gün özürsüz devamsızlık yapmışım, okulların kapanmasına 70 gün var, hangi ara kullanacağım ben bu özürsüz devamsızlık haklarımı diye hayıflanmaya başladım. Anneme de bademciklerim şişmiş dedim. Annem inanmadı, "Senin bademciklerin zaten normalde büyük." dedi ama yine de gitmememe izin verdi. Annem benim bademciklerimi aldırmak istiyor, sürekli bunu bahane ederek doktordan rapor alıyorum diye. Doktor da ya anlamıyor da veriyor raporu, ya da çok iyi kalpli bir doktor ve öğrenci halinden anlıyor.

Sabah annemle takıldım. Annemde bir dedikodular var, anlat anlat bitmez. Meğer ben burada her gün sıkıcılıktan ölürken bizim sülaledeki insanların hayatlarından heyecan eksik olmuyormuş. Neyse biz biraz konuştuktan sonra ananem yine deyimler sözlüğü gibi konuşmaya başlayınca "Ağaç yaş iken eğilir, körle yatan şaşı kalkar, sora sora bağdat bulunur, çarşambanın gelişi perşembeden bellidir, dost kara günde belli olur, iki el bir baş içindir, fare çıktığı deliği bilir, kısa günün karı az olur, gülü seven dikenine katlanır, gün doğmadan neler doğar, ey anane söyle, el mi yaman bey mi yaman!" deyiverdim bir çırpıda. Ananemin deyimler sözlüğü gibi olmasından bıktığım için önceden bunları kafamda planlamış, ne diyeceğimi çoktan ezberlemiştim. Bir süre afalladılar tabi, ben de fırsattan istifade yanlarından kalkıp kendi odama geçtim.

Odamda tek başıma şarkı dinlemeye başladım. Sonra da dayanamadım dans ettim. Tam bu sırada dans ederken aynada nasıl göründüğümü fark ettim. Bir daha dans etmemeye yemin ettim ama yeminimi yaklaşık üç dakika sonra bozdum.

Kaan Boşnak kötü insan olmayı annesinin karnındayken öğrenmiş: "Annemin karnında tekme atmayı öğrendim/ Kötü insan olmayı o zaman benimsedim." Ben de kötü insanım, peki ben ne zaman öğrendim diye düşünmeye başladım. Acaba ön sıramda oturan Pırt'ın (bu da takma isim, Kekstra hoşuma gitti, bundan sonra kankalarımdan hep takma isimleriyle bahsetmeyi planlıyorum; Pırt lakabını nasıl buldunuz peki? Bu da bok gibi dimi. Normaldir. Bunu da matematik dersinde Nurşi buldu.) sırada çok geniş oturmamdan şikayet ettiği sıralarda "Geniş geniş oturduğumdan değil, bacaklarım uzun ondan sığamıyorum." gibi bir bahane sunarak, Pırt'ı hem bacaklarımın uzun olduğuna inanmasını sağlayıp hem de elaleme kavgalarımızla rezil rüsva olmamızdan kurtardığımda mı kötü insan olmayı benimsedim? Ama bu olayın sonuçları çok olumlu olmuştu, Pırt artık sırada fazla yayıldığımdan yakınırken "Kekstra'nın da bacakları uzun, ama o senin gibi bacak bacak üstüne atmıyo bak daha az yer kaplıyo." filan diyor, dışarıdan kavga etmiyormuşuz gibi algılanıyor.

Kötü insan olmayı benimsediğim zamanın bile ne kadar saçma olduğunu fark ettikten sonra hayatımdan biraz daha soğumadım değil. Kendimden biraz daha az soğumamı sağlamak için Beta'nın da saçma olduğunu düşündüm. Ama o bile benden daha gururlu bir saçmaydı, adam hiç değilse kendi şarkıları hakkında "Bunun gibi saçmalığın eseri şarkılar." diyebiliyordu. Ben mesela, hepten saçma olduğumu asla kabullenemiyorum, hep özümde mantıklı bir insan olduğumu düşünüyorum. Ya ben ne iğrenç bir insanım böyle...

Odamdaki yalnızlığımı bozan kişi Ezra oldu. Okuldan gelmişti. Ezra'ya kötü olmayı benimsediğim zaman hakkında ne düşündüğünü sordum. Bu soruyu cevaplayamayacağını bana suratını asarak belirtti. Eğer soruma mantıklı bir açıklama getirirsen sana güzel bir hikaye anlatırım, deyince "tamam" deyip Mimimi'yi söylemeye başladı. Sonra da benden hikaye anlatmamı istedi, "Tamam ulan, git Çaki'yi de al gel, size çok ibretlik bir hikaye anlatıcam." dedim. Gerçekten de gitti Çaki'yi de aldı. Ben de geçen sene aşırı hoşlandığım çocuk ve benim yaşadığımız olayları hikayeleştirip anlattım. Bir kaç küçük farklılıkla sadece, ben süpersonik güzel bir vampirdim ve hikayenin sonunda ikimiz çıkıyorduk. Hikaye bitince Ezra "Bu ne biçim hikaye?" dedi. Eee, kardeşim, öyle Mimimi'li cevaba böyle hikaye... Çaki'ye sordum güzel mi diye, hayır dedi. (Ama bu cevabı kabul etmiyorum çünkü konuşmayı yeni öğrendi ve çoğu soruya cevap veremiyor, konuşmayı doğru düzgün beceremediğini çaktırmamak için de hayır diyor.) "Sen ne anlarsın güzel hikayeden, senin hayatın boyunca okuduğun kitap sayısı bir elin parmaklarını geçmiyo." dedim. Ezra hemen ağzını gere gere "Çocuk konuşmayı yeni öğrendiiiii." dedi. Şuna bak ya, kendisi okuma yazma biliyor da ne oluyor? İkisi de aynı bokun laciverdi. Büyümüşler de platonik aşk hikayemi beğenmiyorlar, haspam.

*Bu yazıyı neden yazdım ben de bilmiyorum, sanırım bu gün yeterince saçmalamamıştım. Okuyun geçin.