NABER KEDİ?

"Akşam yatmıyosun, sabah da kalkmıyosun."
-Annem

Perşembe:
Komşunun kızının kınası vardı. Bizim evin aşağısındaki boş olan markette yaptıkları için annem tarafından gitmek zorunda bırakıldım. Gittiğimde mahalledeki en iyi arkadaşım (böyle deyince mahallede çok arkadaşım varmış gibi gözüktü, mahallede doğru düzgün arkadaşım yok benim.) Merve beni zorla oyunlara katmaya çalıştı. Bilmiyor ki ben kınalarda düğünlerde oynamayı sevmiyorum. Aslında çok iyi biliyor, çünkü neden düğünlerde oynamayı sevmediğimi daha önce bir 34762683 defa filan anlattım sanırım ama Merve anlamamakta oldukça ısrarcı. Kınaya annem zorunda götürüldükten sonra onlar oynamak ile meşgulken kaçtım eve. Ama anahtarımın olmadığını fark edince hemen orada bir "Anahtarım nerede acaba?" şarkısı besteleyip "Anahtarımı bulamıyorum." dansı yaptım. Beni komşunun evine çıkan bir kadın gördü. Kendimi eve gidip soyunduktan sonra arkadaşları koltukların arkasından "süpriz!" diye bağıran ve tüm arkadaşlarına çıplak yakalanan bir kadın gibi hissettim. Koşa koşa babamın yanına gidip anahtarları istedim. Aslında istemedim, daha çok ona da "Anahtarım nerede acaba?" şarkısını söyledim, ama danssız. Anladı derdimi, verdi anahtarları. Hemen gidip pijamalarımı giydim. Annem eve çıktığında "Bir daha aşağı inersem pijamalarla inerim." dedim, annem beni evde bırakıp kaçtı.

Cuma:
Dişçiye gittim. Doktor bana üç aylık ömrün kalmış dedi. Dönüşte Tuğbaların evine gittim. Tuğba ile fanfiction yazsak nasıl olur diye düşündük. Tuğba iki dakikada hikaye yazdı bana. Beğenmedim. Ben daha güzel yazarım dedim. Aklında var mı bir şey, dedi. Var, dedim. Dur tahmin ediyim, Dylan veya Cole başrolde mi, dedi. Evet, deyip anlatmaya başladım:
B: Cole aslında Cole değil bu hikayede. Cole daha çok One Direction'daki kıvırcık Harry.
T: One Direction'da başka Harry mi var? (bunu söylerkenki yüz ifadesi: -,- )
B: Netleştirmek istedim. Lütfen bölme beni. Neyse. Cole, grupta Harry yerine yer alıyor, kendi görüntüsünde, kendi isminde. Biz çıkıyoruz Cole ile. (Burada Tuğba gözlerini deviriyor.) Ama bir mafya babası bizi kıskanıyor. Bu mafya babası da Harry. Harry adamlarına bizi pıçaklatıyor. Adamları Nazlı. Nazlı'yı tek başına üç adam niyetine kullanıyolar. Çünkü Nazlı erkek gibi kız. Nazlı Harry'i tam pıçaklıycakken Greyson Chance geliyor ve kaslı olmayan kollarıyla Nazlı'yı dövüyor. Greyson kızlara el kaldırmaz ama o da Nazlı'yı erkek sanıyor. Sonra Cole kendisini kurtardığı için Greyson'a aşık oluyor ve el ele tutuşup ordan uzaklaşıyorlar. Bunu duyan ben sinir krizi geçirip elime testereyi kapıp Greyson'ı kesmeye gidiyorum. Ama yolda testerenin üzerine düşüyorum ve kesiliyorum. Cole beni görüyor, apar topar hastaneye kaldırıyolar beni. Hastaneye vardıklarında Cole bana ne kadar aşık olduğunu fark ediyor ve "Sevgilim senin yüzünden kesildi pislik herif." deyip bulduğu ilk şırıngayı Greyson'ın burnuna batırıyor. Greyson'ı da benim yanıma yatırıyorlar. Greyson meğersem karnında senin bebeğini taşıyormuş ama bebek şırıngadan ölmüş. Sen Greyson'ın intikamını almak için hastaneye gelip Cole'un başına serum fırlatıyorsun ama ölmüyor. Gel gelelim sen hapishaneye tıkılıyorsun, Greyson ameliyatta ölüyor, Cole tımarhaneye kapatılıyor, Harry Nazlı'ya aşık oluyor, bense hayatımın geri kalanını parkta bir tinerci olarak devam ettiriyorum. Bitti.
T: Niye bi tek sen sonsuza dek mutlu yaşıyosun?
B: Çünkü tinercilik bana daha çok yakışıyor.

Bu saçma fanfiction diyaloğunu gerçekleştirdikten sonra mutfağa bir şeyler atıştırmak için gittim. Tuğba'nın kardeşleri, kuzenleri ve yeğenleri (hepsi 4-11 yaş aralığında) camdan komşularının kedisini izliyorlar, ona "Gel pisi" yapıyorlardı. Ben "Kediii, nabeeer?" diye bağırdım. Küçükler ahhsdghkhgd moduna girerken en büyükleri "Çok-saç-may-dı." dedi ve bunu söylerken küçümseyici bakış atıyordu. Başımla onayladım "Baya saçmaydı yalnız." dedim. Sonra raflardan birinde bisküvi buldum, ağzıma atarken annem gelip durdurdu. "Napıyosun iki saat boyunca bi şey yemiyceksin." dedi. Bu cümleyi ilk olarak şöyle anladım: Tuğbaların evinde tüm yemekler bitti, bir hafta boyunca aç kalmamak için yemekleri saatlere bölüp yiyeceğiz. Sonra şöyle anladım: Annem beni zorla diyete sokmaya çalışıyor. En sonunda anlamam gereken şeyi anladım: Dişçiye gittikten sonra neredeyse her seferinde nedenini bilmediğim bir şekilde iki saat boyunca yemek yiyemiyorum, bu yüzden yemek yememem gerekiyor. Bunu fark ettiğimde dışımdan şöyle bir ses çıkardım: Heaa diş yüzünden ehehe (bu ehehe bir kahkaha değil, daha çok sersem yüz ifadesi.)

Cumartesi:
Düğün günü. Sabah kalkınca ilk olarak düğüne gitmemek için anneme yalvardım. Ama düğün on ikide bitiyormuş ve düğün salonu uzakta olduğu için gece ikiden önce eve gelemezmişiz. Beni gece ikiye kadar evde yalnız bırakamazmış çünkü komşular filan hep düğüne gidiyorlarmış ve yan evlerde kimsecikler yokmuş. "O zaman ben de gece Naslılarda kalırım anne yaağğğ" yaptım, bu teklifimi de kabul etmedi. Nedenini sorduğumda "çünkü" dedi ama devamını getirmedi. Onun yerine tuvalete girdi. Arkasından "Çünkü ne?" diye sordum, "Bi saniye düşünüyorum." diye cevap verdi. Anlaşılan biz zaman kavramı farklı iki insanız çünkü benim için bir saniye siz bunları okurken çoktan doldu bile ama onun bir saniyesi şu anda bile dolmadı, hala mantıklı bir açıklama bulamadı yani.

Düğüne gitmemi protesto etmek amaçlı bakkala bile gitmediğim kıyafetlerle düğüne gittim. Daha doğrusu gidiyordum bana kalsa. Ama Merve geldi, saçımı düzleştirmeye başladı, düzleştirdi ama baktı hala tipim kayık ve durumu tek başına kurtaramıyor, hemen destek ekip çağırdı. Balkona çıktı, "Pınaaaaaaaaarrrr!" çığlığı attı, Pınar balkona çıktı, konuştular, anlaştılar, Pınar geldi, Aysel geldi, Merve'nin kardeşi Emroş (Emroş ne demeyin, ailesinden tek kişi bile gerçek adı ile seslenmezken o çocuğa, benim gerçek adı ile seslenmem ayıp olur.) geldi, hatta adını bilmediğim ve daha önce görmediğim kız bile geldi. Sonuç: Bizim ev kuaför salonuna döndü.

Düğünde o kadar çok şey oldu ki şu an hepsini anlatmaya kalksam kitap olur. Herkes oynarken ben yine "Düğünlerde oynamam." triplerine girdim ama nasıl oldu anlamadım halayların, horonların, o saçma oyunların hemen hemen hepsine katıldım ve hiçbirinin nasıl yapıldığını bilmiyordum. Düğünde pastanın yanına limonata değil de kola dağıttıkları için kendi kendime triplere girmiştim, en acısı da bizim masaya kola getirmeyi bile unuttular. Onlara sinirlenip acısını halaylara katılıp abuk subuk hareketler yapıp düğünü sabote ederek çıkardım. İyi mi yaptım bilmiyorum, sanırım kimse o yaptığım saçma figürlerin intikam amaçlı olduğunu fark etmedi. Şişe çevirmece oynarken Merve'nin saçma sapan şeyler söylemek zorunda bırakıldığı çocuğa Merve "Şimdi tüm çiftlerimizi piste davet ediyoruz." şarkıları çalarken dansa kaldırmaya çalıştı ama çocuk bizim kadar yüzsüz değildi. En sonunda Pınar olaya dahil oldu ve "Ablası biz şişe çevirmece oynuyoduk da Merve'nin senle dans etmesi gerek." dedi ama çocuk yemedi. Daha önce bizim komşunun oğlu Samet'in kafasına fırlattığımız şişeyi geri isteyerek "Ver bi şişe ordan da çevirelim o zaman." dedim. Şişemiz geri verilmedi, çeviremedik...

Düğünün en sonunda çalan roman havasında "Ay ben bunda oynayamam gülerim." deyip bulduğum ilk sandalyeye oturdum. Benden sonra bizim kızlar kendilerinden geçtiler. Hele son çalan kolbastı var ya, o kolbastıyı çalmayacaktılar işte! Bizim kızlar öyle bir oynadı ki, bir ara yanımda oturan adam sandalyesini bana çevirip kahkahalar eşliğinde parmağıyla bizim kızları gösterip "bunlar neyin kafasını yaşıyorlar?" anlamına gelen "napıyolar bunlar ya?" sorusunu sordu. "Alakam yok, tanımıyorum." dedim. Tabi ben kendi kendime diyorum ki: "Oh be iyi ki oturmuştum şimdi beni de rezil edeceklerdi." Yirmi-otuz saniye sonra Aysel yanıma gelip "Küpelerim sende dursun, çantana koy." dedi. Erken konuşmuşum, dedim, bir otuz saniye daha bekleseymişim keşke... Hoş anneme daha sonra anlatınca "Aysel küpeleri vermese bile herkes sizin arkadaş olduğunuzu anlamıştı zaten, tüm düğün boyunca yapışık gezdiniz." dedi.

Düğün bittiğinde bir kadın ölmüş, kim olduğunu bilmediğimiz halde üzülmüş taklidi yaptık, çünkü biz olmak bunu gerektirirdi. Sonra öğrendik ki ölen Aysel'in babaannesiymiş. O zaman gerçekten üzüldük.

Eve dönerken otobüsler nasıl olduysa daha doluydu, iki kişilik yere Merve, Hüseyin ve ben, üç kişi olarak oturduk. Hüseyin yol boyunca o kadar çok konuştu ki yaşlı kadınlar neredeyse onu camdan aşağı atacaklardı. Açıkçası benim de ağzına bir tane şaplak atasım gelmedi değil.

Otobüsten inerken Çaki'yi kucağıma almak için erkenden gitmeye çalıştım. O sırada yol boyunca söylene söylene ağzımıza sıçan teyze "İlk önce biz öndekiler inseydik." dedi. Ben de "Bi dur teyze ya, sen inene kadar biz dört kere ineriz." deyip söylediğim sözü doğrulamak için otobüsten jet hızı ile indim. Teyze indikten sonra Çaki'yi almak için otobüse tekrar girdim, o ayrı.

Pazar:
Merve makarnası yiyecektim ama onun yerine dayımlara gittim. Yengem bana oje bağışı yaptı, şu an o ojelerin denemesini yapıyorum.

Pazartesi:
Bu yayını gönderirken internetim gitti. Zaten benim internetim hep kritik anlarda gider. Ya heyecana dayanamıyor modemimin kalbi, ya da internetimin benimle sorunları var.