MİMİMSİ ŞEY

Blog başından kalkıp pencereyi açıyoruz veya balkona ya da bahçeye veya sokağa çıkıyoruz. Dışarı bakıyoruz. Gözümüze ilk görünen kişiyi inceliyoruz. Cinsiyetini ve üzerindeki giysiyi yazıyoruz, ne yaptığına bakıyoruz.

Az önce mutfakta yemek yerken aklıma mim geldi, kalktım camdan baktım. Bizim çekirdekçi tayfayı gördüm. Otuz ve kırk beş yaş arası beş kadın, hepsinin başörtüsü, eteği ve çekirdeği var. Gözüme ilk çarpanı inceledim, çekirdek yiyordu diğer dördü gibi. Bir tanesi beni fark etti, gülümsedi (çünkü bizim ev birinci kat ve yoldan geçenlerle rahat iletişim kurabiliyoruz. Ama zemin değil, altımızda kapanmış bir market var, bu yüzden onlara yukarıdan bakıyordum.) bana bir adet "annene selam söyle tatlım." bakışı attı. Ben de ona "anneme selamını iletmeyecek olsam da iletecekmişim gibi davranmak istiyorum" şeklinde kafamı salladım. Bir şey diyecek gibiydi ama pencereyi yüzüne kapattım. Sonra "böyle siktiriboktan mim cevabı mı olurmuş, yazıklar olsun bizim mahallenin insanları" diye bağırasım geldi ama onun yerine sadece mutfaktan çıkıp bir de salonun balkonundan bakmaya karar verdim.

Salona gittiğimde yine aynı çekirdek ekibi ile karşılaştım, az önce bakıştığım kadın evine gidiyordu ama bu sefer. Kafamı sağa çevirdim, yan komşumuz balkondan onların evlerinin aşağısındaki bakkalın önündeki içlerinden birinin bir zamanlar potansiyel sevgilim olduğu ama bu potansiyel, kardeşim tarafından gerek çocuğa salakça şeyler söylemekle olsun gerekse bizim balkondan fırlatılan terliklerle olsun ustaca katledildiği çocuk olduğu boş insanlardan oluşan tayfaya sesleniyordu. Sanırım amacı onları dağıtmaktı. Ama bence asla yapamaz, çünkü annem ben o çocuk yüzünden yaklaşık bir yıldır filan o bakkala gitmediğimden (o çocuklar sabah gelip o bakkalın önüne oturuyor, gece olunca evlerine gidiyorlar) o çocukları dağıtma girişimlerinde bulundu ama başaramadı. Komşumuz kafasını bana çevirince bir adet "Bıyıklı?!" bakışı fırlattım. Hayır isterse sakal bıraksın, bana ne de, bu kadını ilk bıyıklı görüşüm olduğu için şoka girmem normal. Asdhdhgkg şaka be, yıllardan beri bıyıklı bu kadın, kocası da bıyıklı seviyor galiba, gül gibi geçinip gidiyorlar.

Salondan da çıkıp misafir odasına girdim, onun camı evin diğer odalarına göre biraz farklı bir yere bakıyor diye, belki başka birilerini görürüm de bu diğer iki camdan bakma girişimim hiç olmamış gibi davranırım diye. İnanır mısınız oradan kadınları göremedim ama seslerini duydum. Biri çocuğuna bir şey diye bağırıyordu ama şu an unuttum. (Ben bu yazıyı yazmaya başladığımda saatler akşam dokuz buçuğu filan gösteriyordu, sonra sıkılıp yazmayı bıraktım, yattım kalktım şimdi tekrar yazıyorum.) Dedim böyle mahalleye de, böyle komşulara da lanet olsun! Lanet olsun demedim tabi kendi kendimeyken ettiğim küfürleri başka hiçbir yerde etmiyorum ben. Cidden ha dikkat ettim de ben kendi kendimeyken daha özgürüm galiba, arkadaş da neymiş?! Neyse konumuza dönelim, ne diyordum, ha, böyle komşulara lanet olsun dedim. Ama keşke komşuların hepsine lanet okumasaymışım, fark ettim ki o çekirdekçi tayfa, o bıyıklı balkon güzeli, o sürekli evimizin dibinde durduğu için balkona bile maşasız çıkamadığım çocuk bir başka anormal komşularmış. Değilse benim komşularım gayet normal insanlardır.  Yan taraftaki beni şikayete gelmeye alışkanlık etmiş abiyi, karşıda oturan önce müzik açıp göbek atıp sonra da sesi taa bizim eve gelecek kadar sesli bir şekilde Kuran okuyan (bayılıyorum o kadına, tam bir önce yallah sonra allahçı; biliyorum o sözün doğrusu önce allah sonra yallah ama bu kadın tam tersini yapıyor şimdi yalan mı söyleyeyim?!) teyzeyi, yine karşı binadaki ne zaman görsem korktuğum psikopat ikizleri (Ezra'nın kankası olmaları benim için durumu baya zorlaştırıyor tabii) ve bir de hacı olmayan hacı amcayı saymazsak bütün komşularımız eli yüzü düzgün insanlar.

İşte bu da böyle bir mim anımdır.

Beyza