ÇAKİ ÇAKİ BABA

Dayımın bebeği doğdu, üç gündür annemler Çaki'yi bana bırakıp bebeğe bakmaya filan gidiyorlar. Annemler Çaki'den nasıl bu kadar rahatsız oluyor anlamıyorum. Ben dinledikten sonra ileride uyku problemi yaşarsam dinleyeceğim şarkılar diye adlandırdığım listeme kaydettiğim parçaları evde çalıyorum üç gündür, bir bakıyorum çocuk salonda koltuğun üzerinde kendi kendine uyumuş. Uyanınca tekrar veriyorum müziği, çocuk tekrar uyuyor. Akşam eve gelince annemin "Çaki uyudu mu?" sorusuna da hayır cevabı verince bir de annem süt içirip uyutuyor Çaki'yi. Yani anlayacağınız çocuk üç gündür günde 23 saat uyuyor. Çaki'ye üç yılda alabileceği uykuyu üç günde yaşatınca biraz da korkmaya başladım çok uyumaktan hızla gelişir ve bir haftanın sonunda göğüsleri çıkar diye. O yüzden bu gün iki saat uyumamasına izin verdim. Ama ayak bağı olmaya başlayınca tekrar yatırdım o ayrı.

Ben hafta sonları evde bitkisel hayata giren bir insanım. Okula gitmiyorsam pazar gecesi olana kadar bedenimi suyla temas ettirmeyi pek tercih etmiyorum, yani üç gün boyunca yıkanmayıp kokmuşluğum var ama annem genelde beni zorla cumartesileri banyonun içine atıp üzerime kapıyı kitliyor. Sonra ben de zorunluluktan banyo yapıyorum. Oradan gözünüze pasaklı görünebilirim ama hafta içi okula gidiyorum diye hafta içinin yüzde yetmiş beşini ıslak saçla geçiriyorum resmen. Sonra İstanbul'un suyunu ben bitiriyormuşum gibi hissediyorum ve biraz vicdan azabından biraz da üşengeçlikten hafta sonları pasaklı kalmak istiyorum. Hazır annem bu hafta sonu evde yok, fırsat bu fırsat diyerek bu hafta sonunu olabildiğince pasaklı geçirmeyi planlıyordum ama kazın ayağı öyle olmadı, akşam babam bizi dayımlara götürmek için geldiğinde "Baba sen bekle ben geliyorum üç dakkaya." diyerek banyo kapısını kendi üzerime kilitledim. Babam üç dakika geçince eve gelmiş yemek yemiş falan. Neyse ben de giyindikten sonra bir de Çaki'yi giydirmem gerekiyormuş, kalktım giydirdim harbiden de gençler abla olmak böyle bir şey işte. Yalnız ben çocuğu biraz yanlış giydirmişim, şöyle ki koskoca dolapta çocuğa dar gelen tek tişörtü ve büyük gelen tek pantolonu kombine etmişim, annem dayımlarda söyleyince fark ettim.

Çaki'yi giydirdikten sonra babam Çaki'yi alıp dışarı çıktı, bana da camları kapıları kitle öyle in aşağı, dedi. Kitledim camları kapıları herkesten sonra indim aşağı, gençler evlat olmak böyle bir şey işte. Yalnız ben kapıları da yanlış kilitlemişim, şöyle ki, iki balkonun panjurunu da indirmemişim ama balkonların olduğu odaların kapılarını kilitlemişim, ama evde hasar yok.

Kapıları kilitledikten -ya da kilitleyemedikten- sonra aşağı indim, binmek üzere bizim arabayı arıyorum ama bizim arabanın benzerinden üç tane var ve ben onları ayıramıyorum. (Şöyle ki babam arabasını değiştirdi ve ben de araba ayırma özürlüyüm, arabaları renklerine ve tekerlek sayılarına göre ayırıyordum eskiden, Allah'tan şimdi tüm arabaların dört tekerleği olduğunu biliyorum. Dur bi ya, yoksa altı mıydı?) Sonra çaktırmadan babamlar hangisinin içinde oturuyor diye camlarından baktım ve üçünde de kimse yok! Acaba babam başka bir yere mi bıraktı arabasını diyerek baya bir yürüyüp aradım, ama bulamadım. Sonra babama "Neredesiniz?" diye mesaj attım zira dakikam yok, cevap gelmedi ben de eve çıktım. Sonra babamlar eğer evde olsaydı zaten görürdüm diyerek aşağı indim ve babam ve Çaki ve poşetleri gördüm. Birazcık markete gitmişler, kapıları kilitleyip dışarı çıkmam daha uzun sürer diye düşünmüşler. "Yoo kısa sürdü" (eksik sayıda kapı kilitlediğimi sonradan fark ettim) diyerek arabaya bindim. Bu arada bizim araba bizim evin orada duran arabaymış. Bizim binada oturanlar oraya park ediyormuş. Çok mantıklı dimi?!

Ancak arabaya bindikten sonra babam mesajıma cevap verdi: "Aynı arabadayız ya." diye. Ezra haklı galiba, bizim evde herkes komik olmuş. Ayrıca araba sürerken mesaj yazıyor, canımızı tehlikeye atıyor bile bile bu adam!

Dayımların evine geldiğimizde babam arabada abisi ile dedikodu yapıyordu telefonda, bana da siz çıkın yukarı, dedi. Kardeşimin elimden tuttuğum gibi yürüdüm dayımın evine, gençler yeğen olmak böyle bir şey işte. Ya şimdi oha diyeceksiniz ama ben yanlış binanın kapısından girmişim. Babam arkamdan bağırdıktan sonra keşfettim. Çok da sık gittiğim bir ev olmayınca evi "arabayı park ettikten sonra yirmi adım yürüdüğünde önüne çıkan kapının olduğu bina" diye ezberlemiştim. Babam arabayı her zamankinden farklı bir yere park edince işler biraz karıştı tabi.  Çünkü ben binaları da birbirine benzetirim. Küçükken yazlıkta açık olan kapıdan kendi evim diye başkasının evine dalmıştım, sonra kaçıp evime girip kesintisiz on beş dakika ağladıktan sonra anneme anlatmıştım olayı, annem de elimden tutup özür dilemeye götürmüştü. Hayatımın en acıklı olayı, hem de henüz dokuz yaşındayken, unutursam kanım kurusun!

Dayımlara gittiğimde evde sadece dayım ve eşi, annem ve anneannem vardı, çok üzüldüm, yıkanıp paklanmadan gelsem de olurmuş yani. Neyse, Çaki'ye yeni doğan bebeği gösterip "Bu ne?" "Bu kim?" "Bu kimin bebeği?" "Bu cici mi?" "Bu nereden geldi?" diye ahiret soruları sordular. Ulan çocuk yeni konuşmayı öğrendi daha, nereden bilsin bebek nerden geldi?! "Çaki'yi rahat bırakın diyse 'popo beyin' dedirtirim." diye tehdit ettim onları ama güldüler. Sonra anneanneme "Bakıyorum yeni bebek doğdu diye hemen unuttun eskileri, anne hadi yapın dördüncü çocuğu söz evden kaçmıycam." deyince de güldüler. Şaka yapıyorum sandılar galiba oysaki çok da ciddiydim.

Akşam yemeğini yemişler, bana sonradan verdiler de baktım gayet güzeldi, "Anne..." dedim "bu yemeği kim yaptı?" Annem "Ben, beğendin mi?" deyince az daha kalp krizi geçiriyordum, "Bizim evde her gün yemek yakıyosun ama burda içindeki aşçıyı çıkarmışsın bakıyorum." deyince yine güldüler. Bunlar da işlerine gelmeyen bir şey duydular mı gülerek şaka yapmış havası veriyorlar işte, çok zeki olum bizim sülalenin insanı.

En son olarak da, Çaki'ye ideal palyaço kıyafetlerini giydirip kendim düğüne gidiyormuş gibi gelince annem birazcık kızdı tabi. E haklı kadın, ben olsam ben de kızardım vallahi.

Kaç gündür doğru düzgün bir şey yazmayınca baya uzun oldu tabi, özet: Güzel giyinecekseniz kardeşinizi de güzel giydirin ayıp olmasın diye, eğer zor gelirse ikiniz de çıplak gidin dışarı, kesin çözüm, hem de basit.

(Yazıyı dün yazmıştım, cumartesiye göre okursanız daha mantıklı oluyor aslında :D Anlarsınız ama söyleyeyim dedim.)