ÇAMAŞIR MACERALARI

Cuma günü kimya föylerimi yanıma almadan okula gitmişim, derste kimya hocası sinirlenince herkesin föylerini kontrol etti, sınıfta beş altı kişi getirmemişti, onların velilerinin numarasını istedi. Ben annemin numarasını yazıp yanına da kendi ismimi yazdığımda "Yanlışlıkla 'Beyza hanımla mı görüşüyorum?' der ve annem de yanlış numarayı aradığını söyler." diye düşünmüştüm. Ama benden sonra kağıda numara yazan herkes numaranın karşısına kendi adını yazınca hoca fark etti tabi. Zaten benim bir kıvırışım var hoca bana "Senin föylerin nerde?" diye sorduğunda, görmeniz lazım. İşin ilginç yanı hoca föy getirmememe rağmen sadece bana kızmadı. "Hocam ben föyleri unutmuşum. Zaten kimya dersi olduğunu da bilmiyordum. Çünkü ders programımı kaybettim. Aslına bakarsanız zaten yazılılar varken sadece yazılıya çalışacağım kitapları getiriyorum. Yani anlayacağınız ben deftere yazıyorum şu an, akşam sıra arkadaşımdan föyünü alıp kendi föyüme geçiricem notları." gibi bir bahane uydurduğum için, bahanemin tam olarak ne olduğunu da çözümleyememiş olabilir. Çünkü uzun süre konuşmadı sonra da "Sen yaz şuraya velinin numarasını." dedi. Ama haklı hoca ne dediğimi anlayamamakla, o kadar çok saçmalamışım ki:

1. Föylerimi normalde getirecekmişim ama evde unutmuşum, bu olabilecek bir şey, normal.
2. Föyleri normalde getirecek olmama rağmen kimya dersini bilmiyormuşum, bu biraz tuhaf.
3. Kimya dersi olduğunu bilmememin nedeni ders programını kaybetmem, yalnız kimya dersi bu yılın başından beri aynı gün aynı saat, olsun hafızam kötüdür belki...
4. Ders programımı kaybetmem sorun değil, sadece yazılı kitaplarını getiriyormuşum ben, ama föyleri getirmememin nedeni kimya dersi olduğunu bilmememem, çünkü ders programım kayıp, ha bir de normalde ders olduğunu bilmediğim halde föylerimi getirecektim ama evde unuttum (Bkz: 1. madde)
5. Föy getirmedim çünkü not tutuyorum zaten, notları da akşam evde föylere geçiriyorum. Ama yine de akşam sıra arkadaşımdan notlarını alıp kendi föylerime geçireceğim, yine de kendim not tutuyorum, vay be ne çalışkan kızım ya ben. 

Bir düşündüm de, çok kötü bir yalancıyım ben.  Allah'tan annem arayan öğretmene "Daha lise çağında bir genç bu, evde bir şeyler unutması normal, koskoca doktorlar ameliyatta hastanın içinde sargı bezi unutuyor, keşke bunun için zahmet edip aramasaydınız." demiş. Bazen çok seviyorum şu hatunu.

Cuma günü eve geldiğimde yemeklerin en sevdiğim yemekler olduğunu ve tatlarının da gayet güzel olduğunu gördükten sonra kısa bir süreliğine annemle gurur duydum ve "Demek ki kadın cidden güzel yemek yapıyo da içindeki cevheri açığa çıkaracak ortamı biz ona sunamıyoruz." diye düşündüm. Ama sonra ananemi gördüm, bizdeymiş, yemekleri de o yapmış zaten, yani annemin içinde cevher filan yok, sakin olun gençler.

Yemek yedikten sonra biraz uzanayım dedim, uyudum bir saat kadar, uyandığımda babamın ve babaannemin seslerini duydum, babam eve gelmiş demek ki gelirken babaannemi de getirmiş, onlara selam vermeye üşendiğim için tekrar uyudum.  Sonrasında kalktığımda herkes uyumuştu zaten. Bence çok ayıp bu yaptıkları, uyumak için benim uyanmamı beklemeliydiler.

Cumartesi günü üç buçuğa kadar evde hiçbir şey yapmama diye bir şey denedim, yeni bir şey değil gençler hemen hemen her hafta deniyorum. Üç buçukta içime daraltı geldi, Naslocuğumu arayıp dışarı çıkmayı teklif ettim (aslında annem beni zorla evden çıkardı, evde fosilleşiyor muymuşum neymiş, yalan valla günde iki defa markete gidiyorum en az) zaten dışarıdaymış o da. Minibüs durağa yaklaşırken gördüm Nazlı'yı. Yanındaki çifte doğru ters ters bakıyordu, üç dakika daha geç gelsem dalacak onlara, çok kıskanmış da çok yakışıyorlarmış bir de ben gelene kadar bir sürü çift buluşmuş burada. Ben daha çok annesini o çift öldürdü sanmıştım, öyle öfkeli bakıyordu. İlerleyen zamanlarda üstüme kola döktüğümde de ben ona aynı şekilde baktım.

 Meydanda MHP standının önünden geçerken "Senin annenler kime oy atıyo?" diye sordu, tam standın önündeyken "Benim annem ülkücü" diyip bir bozkurt fırlattım. Üç adım sonra İşçi Partisi'nin standı vardı, "Ama ben sosyalistim." diyip gülmeye başladım ve CHP standının önünden geçerken dayanamayıp "Yine de oyumu Sarıgül'e veriyorum!" diye bağırdım, sonra Nazlı kolumdan tuttu, koşarak uzaklaştık. Dönüşte Nazlı "Bi daha yapsana." dedi ama götüm yemedi çünkü biz gittiğimizde orası boş gibi bir şeydi ama şimdi baya kalabalıktı ve ben canımı sokakta bulmamıştım. Akşam evde anneme anlattım, senin baban da böyleydi eskiden, dedi. Nasıldı, dedim, saftı, dedi. Haklı da şimdi var bende bir saflık.

Eve geldiğimde annem tüm gün gezdiğim bahanesini ileri sürerek bana çamaşır katlatmaya çalıştı. Direndim ama işe yaramadı. On beş dakikada tüm çamaşırları katlamıştım ama tüm vücudum ağrıyordu. Ee, kolay değildi, çamaşır katlamıştım, kesin bir sürü efor harcamışımdır, kol kaslarım filan çalışmıştır mesela, kesin yani, ya da beyin kaslarım belki nasıl katlayacağımı düşünürken enerji harcamıştır, zor bir olay sonuçta çamaşır katlamak. Ellerime baktım, on beş dakikalık bir çamaşır katlama seansından sonra epey küçülmüş görünüyorlardı. Eğer hemen en iyi yaptığım şey olan yan gelip yatmayı bir an önce yapmazsam ellerimin aşırı enerji tüketiminden yok olacağını düşündüm zira çok işime geliyordu.

Yaklaşık saat sekizden beri ellerimi dinlendiriyorum ama hala kendimi yorgun hissediyorum, çamaşır katlamak bu kadar yorucu olmamalıydı sanki... En iyisi bir gidip çikolatalı puding yiyeyim, işim ne.