ÇALIŞMAK YA DA ÇALIŞMAMAK

 Bitmeyen bi performans ödevi, genellikle uyuduğum dersin yarınki sınavı, beni kendine çeken bi uyku ve fazlasıyla ağır gelen bi karın ağrısıyla boğuşuyorum. Bitmeyen performans ödevimin iki ay süre tanınmasına rağmen en fazla bi paragraf yazı yazıp geri kalan her şeyi son güne bıraktığımdan dolayı bitmediğini anlayabilirim ama teslim etmem için son gün olmasını hatta sürenin geçmiş olmasını anlayamıyorum. Koskoca iki ay nereye kaçtı anlayamadığımdan şu zaman denen şeyi protesto amaçlı ödevi yazmamaya karar verdim ve evde babamla ne maçı izliyiceğimizi tartışıyoruz. Basket maçı izlememekte kararlı olduğu hakkında bi şeyler söylerken bende kumandayı arıyorum. En sonunda vazgeçip odadan çıkıyo. İçimdeki susmak bilmeyen ses zafer çığlıkları atmaya devam ederken basket maçını değiştirip babamın izlemek istediği maçı izlemeye başlıyorum çünkü ben olmak bunu gerektirir.

 Elimi daldırdığım cips kabının boş olduğunu ve bardağımdaki kolanın bitmiş olduğunu görünce biraz gerindikten sonra mutfağa geçip su alıyorum ve bi kaç saçma aynı zamanda işe yaramaz ilaç içiyorum. Karnım hala ağrıyor ve hepsi annemin ne olduğu anlaşılmayan - ona sorarsan mercimek köftesi mi ne olcakmış- yemeği yüzünden. Okuldan aşırı aç bi şekilde döndüğümde küçük kardeşimin mutfakta büyük bi kabın içine tiksintiyle baktığını fark ettim ve takmadan odama geçtim. Anneme aşırı aç olduğumu söylediğimde kardeşimle bakıştılar ve bana masanın üstündeki yemeği yememi söylediler. Pişman mısın diye sorsalar pişmanım derim. Ama karısını bıçakladıktan sonra kameraların önüne çıkıp pişmanım derken içinden iyi yaptığını geçirdiği belli olan bi insan gibi değil, derslerden düşük alınca annesi azarladığında yüzünü buruşturup içinden pişman olduğunu geçiren çocuk gibi. Çünkü bu durumda yüzünü buruşturmamak mümkün mü bilmiyorum. Cidden iğrençti ya.

 Babam bi şeyler söylüyo yine ama ben takmıyorum. Soru sorucak çünkü biliyorum ama ağzımı açmaya üşendim valla kusura bakmasın. Konuşmak yerine kıçını yatağının bitişik olduğu duvara yaslayıp başının altına yastık çektikten sonra el aynasına bakarken bağırarak şarkı söylemek arada birde durup kendimle kavga etmek daha eğlenceli. Tabi odanın camından kızgın yüz tipi gözüken ve bana bakan komşu oldukça çokta eğlenceli değil. Sesim oraya kadar gidiyosa susmak daha iyi hatta. Gidip acıklı film izlimeliyim.

 Film için gerektiğinden biraz fazla ağladıktan sonra öküz annem bana susmamı söylüyo. Öküz deyince aklıma yarınki sınav geliyo. Sonra da saatin ikiye geldiğini fark ediyorum. Zaten çalışmaya kalksamda uyurum en azından uykumu alıyım kafasıyla yatıyorum. Sonuç olarak yetmişlerde  alma zorunluluğum olan sınavdan kırk iki alıyorum ama olsun bence uyumak fazla iyi bi fikirdi. Hatta o kadar iyiydi ki dünya bunu kaldıramadı ve beni kıskanarak bu notu almamı sağladı. Evet, başka bi açıklaması olamaz.


 Not: Dönerken en fazla ne kadar nefesimi tutabileceğimi denerken kardeşim odaya girdi ve bana geri zekalı mısın bakışları gönderdi. Bence kardeşimin sorunları var.

 Not: bloggerda kullandığım şifreyi unuttum ve kendi hesabıma giremiyorum diye Beyzanınkini işgal edip orda saçmalamalıyım dedim. Fazlasıyla haklıyım.

Not: Beyza şifremi buldu şu an kendi hesabıma geçiriyorum tüm yazıyı bi sn.

Naslo