YAĞMURDA VOLEYBOL VE BAKKAL OSMAN

Cumadan beri sadece biyoloji çalıştığımdan olsa gerek midem bulanıyor. Biyoloji bünyemi mahvetti. Hatta dün gece rüyamda biyoloji hocası bize geliyordu. Ona "Hoçam çok çalıştım bidaki sınavda bi 70 alırım heralde ehehe" diyordum, o da bana "Bu konu hakkında yorum yapmak zorunda değilim." diyordu. Bu gün biyoloji hocasına bu rüyayı anlattım, ama farklı bir şekilde: "Hocam rüyamda sizi gördüm, sözlüme yüz veriyodunuz, bu evrenin bi işareti düşünün derim."

Bence cidden biyoloji hocası sözlüme çok yüksek vermeli. Çünkü resmen 21 sayfa not çıkarıp hepsini ezberledim. Ezberledim de ne oldu?! Sınavda bir çoğunu karıştırdım birbirine. Yine bir ton saçmaladım yazılı kağıdında. Biyolojici benim kağıdımı okurken çok gülüyor olmalı. Ben okusam gülerdim. "Bu ne biçim kağıt yaa, ay şurda ne saçmalamış o öyle ehüehühehüehehe eksi elliiii." filan yapardım. Demek bu yüzden öğretmen olan ben değil de o. Kurban olduğum ne mantıklı yaratmış.

Yazılıdan sonra yazılının şokunu uzun süre üzerimden atamadım, gidip yağmur yağarken voleybol oynadım filan beden dersinde. (Normalde beden derslerinde "Hocam karnım çok ağrıyo yiaa" yapıp kitap okurum ama, yağmurun çok çekici bir etkisi var.) Biz dışarıda voleybol oynarken siyah bir arabanın içinde muhtemelen dokuz yaşında filan bir çocuk oturuyordu. Bir ara bakıştık, gülüştük, el salladı, bana alkış tuttu, kalp yaptım, karşılık olarak kalp yaptı, sonra "Ulan bu hangi hocanın çocuğu acaba, hazır çocuğu da ayartmışken sözlü isterim ben." diye düşünüp arabanın dışından "Sen kimin oğlusuuuun?" diye bağırdım, duyamadığını anlattı, daha güçlü bağırdım, o sırada çocuk arabanın kapısını açıp yanına çağırdı. Akıl yaşta değil baştadır sözünün ayaklı bir kanıtıydı adeta, Teoman'ın "Çok kadın hiç kadındır oğlum, yalnızlıktır sonu." sözünün ayaklı bir kanıtı olması gibi tıpkı, ama Teoman'a daha çok yakışıyor bir şeylerin kanıtı olmak. Neyse, kapıyı açınca yanına gittim bir de oradan "Sen kimin oğlusun bakıyım?" dedim, annesinin adını söyledi, tanımadım, babasının adını söyledi, onu da tanımadım. Bu sırada yanıma gelen Zeyzey, HTC, Nurşi ve Ayşe'ye, "Bırakın yaa, annesi babası öğretmen değil değil, sözlü filan yok dağılıyoruz gençler." dedim. Sonradan aklıma bir hocanın yeğeni filan olabileceği geldi, keşke yanında yüzsüz yüzsüz konuşmasaydım.

Bir de bana sürekli küçük çıcıkların aşık olması sorunsalı var, dayımın eşinin yeğenleri ile de öyle bir şey olmuştu bir kere, ikisiyle birden. Sonrasında "Bak ama benim dayımla senin halan evleniyo biz akraba olcaz bizim ilişkimiz imkansız."a bağlamıştım. Allahtan arabadaki çocukla durumlar öyle değildi, o sadece sözlü notu için ona kalp attığımı farkında olmalıydı mutlaka.

Bir de beden dersinin sonuna doğru bizim okulun karşısındaki bakkaldan bir şeyler almaya gelen adamı işaret edip kızlara "İşte mesela bence esmer erkek böyle olmalı, bu şekil olan tipim yani, diğerleri değil." filan yapıp kızların "Eff Beyza yok beee" tepkilerini aldıktan sonra, "Cidden yia tam tipim." deyip "Oha bi saniye ya burdaki bakkala geliyosa buralarda filan oturuyodur, dur dur ben bakkaldan çıkınca nereye gittiğine bakıyım." dedim. Sonra kızlarla konuşmaya daldık, HTC "Beyzaağ köşeyi döndü adam nerdesin seen?" diye uyardı aslında da geç uyardı. Sorun değil ama ya, ben sözlükte de dedikleri gibi "Ama hunili düşünüyorum, yaşın önemli olmaması lazım bu noktada." diye düşünürdüm ama o beni muhtemelen benim dayımın eşinin yeğenlerini gördüğüm gibi görürdü. Hayır bu kadar saçma olmasam yine biraz kurtarırdım belki... Sonrasında "Bakkalcı Ali Abi'ye sorsak mı ki, kesin o biliyodur burda oturuyosa." gibi bir takım cümleler kurmamızdan hiç bahsetmek istemiyorum rezillikti... (Kız kıza olunca baya işin bokunu çıkartıyoruz.) Onun yerine size Ali Abi'den bahsetmek istiyorum. Mehmet Abi'nin dondurmalarının içinde at eti olduğundan şüphelendiğim günden beri (Bkz: bu yayının en son paragrafı) bakkal değiştirip, yine onun biraz yakınında bulunan, ama bu okulun daha bir farklı köşesinde kalan, seslenmesi daha kolay olan, zaten seslenmesek de gelen Ali Abi'nin devamlı müşterileriyiz artık.

Bence Ali Abi çok gölgede kalıyor. Bu çok boyutlu bir cümle oldu; bu noktada hem Ali Abi'nin dükkanının önünün her daim gölge olmasından, hem de Ali Abi'nin Bakkal Osman Abi'nin gölgesinde kalmasından bahsediyorum. Bakkal Osman Abi derken,  Yüzyüzeyken Konuşuruz'un Evi Beşiktaştaydı şarkısında "Bu kız şimdi ne oldu da gitti" diye sorulan, ve yine aynı grubun Bakkal Osman Abi şarkısında en son görülen ve sigara borçlarından dolayı vokalistin kendisine kızgın olan; ha bi de son olarak yine aynı grubun Konuşulacak Şeyler şarkısında vokalistin sevgilisinin üzüleceğini bildiği halde gizlemenin anlamı yok diyerek Samsun'dan taşındığını dile getirdiği Bakkal Osman Abi. Kesin o grubun şarkılarını kim yazıyorsa Bakkal Osman Abi'ye aşıktı, ama Samsun'dan taşınınca her şey bitti. Bence bizim Ali Abi çok daha kafa bir insan, Osman Abi müşterilerini bırakıp Samsun'dan da taşınmış hem, Ali Abi asla öyle bir şey yapmaz.

Uzun olmuş yine, özet: Bakkal Ali candır, gerisi heyecandır.

Beyza.