MACUN İNGİLİZCESİ

En son yayın yazdığım günden beri bir sürü şey oldu. Anlatmaya başlıyorum bak sakın dikkatli dinleme ama, niye dikkatli dinliyorsun saçmalama, sanki fizik dersi bu.
---
Bir pazartesi, hangi pazartesi olduğunu hatırlamıyorum, cumadan verilmesi gereken performans ödevimi okula götürmek üzere çantamın yanına bıraktım. Ama annem "Servis geldi." diye bağırdığında nedense ödevimi almadan aşağı fırlamışım. (Ki bu cuma günü uydurduğum bahanenin aynısıydı, hocaya "servis gelmişti, koşarken ödevi unutmuşum" demiştim. Hep derim, hep de işe yarar.) Sonra serviste ödevi evde unuttuğumu fark edip serviste küçük çaplı bir kriz yaratıp eve geri döndürdüm. Ödevi alıp okula gittikten sonra okulun bahçesinde ödevi düşürmüşüm. İstiklal marşı okumak için oluşturduğumuz sırada konuşurken biri yanıma gelip "Beyza, ödevin düşmüş." dedi. Ödevi alıp teşekkür ettikten sonra "Oha amınakoyim, cuma günü evde unuttum, bu gün de evde unuttum, servisi döndürüp aldım ama yine de yere düşürdüm. Evren resmen mesajın kralını yolluyo! Anlamıyo musunuz hala?!" diye bağırmaya başladım, sonra bağırmamın çok saçma olduğunu fark edip sustum. Benim susmamdan yüz bulan HTC (yeni kankam, merhaba diyin.) "Sen o ödevi yapmış mıydın yiaa" filan dedi. Cevap vermek için ağzımı açmıştım ki, yan sıradan başka biri "Cuma günü veli toplantısı vardı." dedi. Ben de sanki toplantıyı o düzenlemiş gibi "Benim niye haberim yok lan ben bu okulun öğrencisi değil miyim?!" diye isyan etmeye başladım. O pazartesi sendromlarım üstümdeydi. Neyse işte, benim gitmediğim bir gün söylemişler de ben bilmiyormuşum, ondanmış. Okulda bağırmamak lazım bu dünyada. Boşu boşuna kendimi rezil edip duruyorum okulda hep.

Bu çarşamba sınıfa girer girmez, o görevi her zaman oturup sınıfa giren biri olduğunda "Ödev vardıııı yaptın mı?" yapmak olan çocuk, yine "Ödev vardı edebiyattan yaptın mı?" yaptı. Ben de "Öğle arası yaparız sıkma canını." dedim. Sonra Kekstra "Edebiyat öğle arasından önce yalnız" dedi. "Olsun yine yaparız." dedim ama yapamadım. Büyük konuşmamak gerek bu dünyada. Sonra sürekli ödevleri hatırlatan çocuğun maskarası oluyorsun.

Aynı gün Nurşi "Kankiğ gözüme macun kaçtı" diye cümleler kurup duruyordu "Naber?" diye soran herkese. Ben de "Panpa naber?" dedim, (ama ben sorduğumda henüz herkese gözüme macun kaçtı dediğini keşfetmemiştim.) kankamdır, halini hatrını sormak lazım çarşambadan çarşambaya da olsa. "Kanki bu sabah gözüme macun kaçtı." dedi bana da. Ah canım, kıyamam ya, kırk yılda bir hatır soruyorum ama onda da kızın gözü yanmış oluyor, ya her gün böyleyse bu kız da ben bilmiyorsam diye düşünüp üzüldüm. "Aa o yüzden mi kızardı bu gözün?" deyip sol gözüne resmen parmağımı soktum, ne vicdansız insanım ya, kızın gözüne zaten macun kaçmış bir de ben parmaklıyorum gözünü. "Hayır ya sol gözüme kaçtı." dedi. Ben de bir an afalladım, "Hıı ben sana göre sol sandım ondan bana göre sola soktum parmağımı işte .s" gibi bir şeyler geveleyip ağzımda kalkıp HTC'nin sırasına oturdum ki üstüme gelemesin. O da çok önemsemedi zaten, her gün saçma hareketler yapıyorum, bu da onlardan biri diye. Kankaya hal hatır sormamak lazım bu dünyada. Zaten sormasan da konuşuyor.

Dün de, ingilizce dersinde hoca bir soru sormuştu, Emre yanlış cevap verince sinirlenip yüksek sesle konuşmaya başladı filan. Hayır niye bu kadar sinirlendi onu da anlamadım, sanki annesine küfrettik. Zaten bizim ingilizceci dersi anlatmıyor yaşıyor. Şarkı söylüyor, küçük gösteriler yapıyor bize filan. İngilizceci olmamak lazım bu dünyada. Zor anam çok zor...

Beyza Nur