HANDE'YE MEKTUP

Bu gün sana "Bakkala gidiyorum ben iki dakikaya gelirim." dediğimde yaklaşık bir 4739659365 dakika boyunca gelmediysem bu ayıptır. Ama geçerli sebeplerim de var olabilir, bunları dinlemen lazım olurdu geçerli sebeplerim olsaydı. Ki benim geçerli sebeplerim de yok. Onun yerine süpersonik saçma bahanelerim var, dinlemek istersen. (Tabi ki istersin, sen harika bir dinleyicisin, bence sen boş zamanlarında hobi olarak dinleyicilik yapıyorsun. Neden böyle düşündüğümü mektubumun ilerleyen kısımlarında açıklayacağım, bu yüzden bu parantez içini uzatmanın bir manası yok. Çünkü benim parantez içlerim genelde sonsuza kadar sürüyor, çok acı değil mi?)

Bahanelerimi sıralayacak olursak: 1.Ben sadece evden bakkala gidip, bakkaldan da eve döneceğim sanıyordum ama öyle olmadı; onun yerine evden bakkala, bakkaldan eve, evden markete, marketten tekrar eve, evden tekrar başka bir markete, ve oradan -nihayet- eve vardım. Bunun tek nedeni yaklaşık altı farklı çeşit baharatı paketten tasarruf etmek için birbirlerinin üstüne bindirmeleri, annemin de özellikle bu baharata ihtiyaç duyduğunu sanmasıydı. Kaldı ki anneme bu konuda biraz hak vermiyor değilim, birbirleri üzerine yığılmış altı farklı renkte baharat bir paketin içine tıkıştırılınca çok çekici bir hal alıyor, çünkü bu şekilde gökkuşağına benziyorlar ve ben her zaman gökkuşağını çekici bulmuşumdur. Bu telefobim olduğunu iddia etmem ve benimle ilgili olan her şey gibi saçma bir özelliğim. Sen bu özelliğimi yenmem için çok çaba sarf ettin, farkındayım; bunun için sana minnettarım,ama rica ediyorum gerçekten telefobim olmadığını, telefon ile konuşmayı sevmediğim için böyle bir şey uydurduğumu kimseye söyleme. Ben hayatımı böyle idame etmeye alıştım, telefon faturam o kadar az geliyor ki, duysan inanamazsın! Şaka lan şaka ne inanamayacaksın, hayvan gibi internet paketi kullanıyorum, dakika kullanmasam ne yazar?! 2. İkinci bir bahanem yok galiba, tek bahanem bu ama yeterli olacağını umuyorum.

Bu mektubu yazarken bunun bizim arkadaşlığımızın en güzel anlarından oluşan bir mektup olacağını düşünüyordum, ama başlangıç o kadar saçma oldu ki artık istesem de düzgün bir şey yazamam. Böyle saçma bir mektup olmasının da saçma sebepleri var tabi ki, biliyorsun ben her şeye bir bahane bulabilecek bir beyne sahibim ve bu beynin havasını günlük hayatta o kadar çok atıyorum ki çaktırmadan, artık insanlar beni görünce "O Beyzaaa, onun beyni vaaaarr." efektini veriyorlar. (Bunu Disney Channel'daki So Random'daki bir skeçte back vokalleri olan kızın back vocallerinin verdiği efekt gibi oku, o efektin ne olduğunu bilmiyorum, bu yüzden bu kadar uzun uzun yazma gereği duydum; düşününce o kadar da önemli bir ayrıntı değildi.) Aslında herkesin beyni var sadece benim değil ama herkes beyninin havasını benim kadar güzel atamıyor, ben aslında zeki filan değilim, bunca yıl notlarımla hem ailemi hem de seni kandırdım, (Nazlı ise zeki olmadığımı hep biliyordu) ben hep zeki insan taklidi yaptım. Ahdfkhfkdhgsdkghskd çok güldüm yazdıklarıma. Ulan ne beyni ne zekası ya benim notlarım yüksek bile değil. İki saattir saçma sapan şeyler yazıyorum okuyorsun. Zaten babam benim çok salak olduğumu düşünüyor, ama bunu muhtemelen biliyorsun, belki de bilmiyorsundur, bilip bilmediğini cidden bilmiyorum. Çünkü sana bu güne kadar o kadar çok şey anlattım ki, ve sen anlattığım her şeyi o kadar güzel dinledin ki, biz sonunda şöyle diyaloglar kuran iki insan gibi olduk.

+Bir buçuk günlük bir ilişkim vardı, kimseye anlatamadan bitti, ama yine de ruhum daralıyor.

-(Sen burada dahiyane yorumlar yapıyorsun, senin kurduğun cümleleri ben hatırlayıp tekrar yazamıyorum bile).

+Ya ama nasıl üzülmeyeyim bir buçuk gün az mı?

-Az.

Ya da şöyle;

+Ne olsun işte annemin çantama koyayım diye verdiği mendillere sümkürüp duruyorum.

-Grip misin ki Beyzağğ?

+Yoo ben hobi olarak sümkürürüm.

Aslında bunun gibi diyaloglar deyip bunları yazmam çok saçma oldu, zira bunları bizzat yaşadık. Birincisini yarıyıl tatilinde, ikincisini de bu gün. Ama ben sana hiç senin hayatında bir benzerini asla duyamayacağın biyoloji hocasının ben Candy Crush oynarken yaptığı  "Kendini mi kıraşlıyorsun ehehe." esprisini anlatmadım. Düşünsene senle her konuşmamızda minimum yirmi saçma diyalog kuruyoruz ve sana bu espriyi hiç

yapmadım. Oysa ki Nurşi'ye her gün "kendini mi kıraşlıyosun xd" yapıyorum. Sanırım sana kıyamıyorum ama kendimi zorlama espri yapan bir insan sanarken, kendi öz biyoloji hocamdan duyduğum espri ile onun zekasına bir kere daha hayran kalmamı (!) sağlayan bir daha asla bir benzerini duyamayacağım bu zorlama espriyi birilerine mutlaka yapmam gerek. Zira biliyorsun var bende hem sadist hem mazoşist eğilimler. Ama bunu Nazlı senden daha iyi bilir çünkü Nazlı benim hakkımdaki tüm gereksiz bilgileri biliyor. Sen ise 1,5 günlük ilişkilerim, gökkuşağını çekici bulmam, Debby Ryan'ı sevmemem, annemin mendillerini ziyan etmem, cinlerden daha çılgın olmam gibi son derece önemli hatta hayati önem taşıyan bilgileri biliyorsun. Şu an acayip ciddiyim bu cümlelerin hiçbirini parantez içinde okuma lütfen. Bence cidden Debby Ryan'ı sevmemem hayati önem taşıyor; mesela bir düşün:

Bir gün bütün gün boyunca gökkuşağının çekiciliğini düşünmekle meşgul olduğumdan yeteri dozda puding alamadığım için hastaneye kaldırılabilirim. Bu sırada bana Debby Ryan benzeri bir hasta bakıcı denk gelebilir. Annem de beni apar topar hastaneye yetiştirdiği için yanına mendil almayı unutabilir. Ve ben asla iyileşmeyebilirim. Oysa ki sen benim hakkımdaki tüm hayati bilgileri bildiğin için Debby Ryan kılıklı hasta bakıcım yerine 1,5 günlük sevgilimi getirirsin, sonra ben hasta bakıcı ile meşgul olurken annem eve gider ve mendillerini alır gelir, ve iyileşirim. Sonra da sen, ben, annemin mendilleri, bir buçuk günlük sevgilim ve benden daha çılgın olmayan cinlerimiz ormana yerleşir, hayvanlarla dost ve mutlu bir hayat süreriz, haftada bir milk shake almak için şehre ineriz. 

Biliyorum hikayem sana çok mantıksız geldi, özellikle de puding yemeyi unuttuğum kısmı, ama bu gün puding yemedim mesela. Sanırım kendimi düzeltiyorum. Bir düşün derim.

Not: Saat tam 00.00'da facebookta ol, sana öyle olay fotoğraflar göndereceğim ki aklın şaşacak. Bu dişime nutella kalıntıları olduğu halde elimde biscolata kutusu olan fotoğraftan bile daha korkunçlu bir şey. Yine de Zeki Müren bizi görmeyecek Hande, bu gerçeğe alışmalısın.

Sevgilerimle, Beyza.